Case study εκλεκτικής αλαλίας μέρος 1.

Η εκλεκτική άλλαλια (ή εκλεκτική μουτασία / selective mutism) είναι μια αγχώδης διαταραχή της παιδικής ηλικίας, όπου το παιδί μπορεί να μιλάει κανονικά σε οικείο περιβάλλον (π.χ. στο σπίτι με την οικογένεια), αλλά δυσκολεύεται ή αρνείται να μιλήσει σε άλλες κοινωνικές καταστάσεις, όπως στο σχολείο ή με άγνωστα άτομα.

Τι ωθεί ένα παιδί άραγε να σταματήσει να μιλάει για ανεξήγητο λόγο; Τι φταίει;

Σε πολλά παιδιά δε θα το μάθουμε ποτέ. Σε κάποια ίσως ένα γεγονός που τα τρομαξε βαθιά ίσως όπως ένα ατύχημα η ένας θυμός προς κάποιο πρόσωπο που τα ωθεί να κλειστούν μέσα τους. Σε ένα δημοτικό σχολείο του Λονδίνου όταν δούλεψα για πρώτη φορά με το πρώτο μου παιδάκι με εκλεκτική αλαλία η αφορμη ήταν για τους γονείς τοτε αρκετά ξεκάθαρη. Κάηκε με το σίδερο ήταν ατύχημα, καθώς η μαμά της σιδερωνε ρούχα. Το κοριτσάκι που πήγαινε στην πρώτη δημοτικού τοτε είχε να μιλήσει σχεδόν 2 χρόνια μέσα στην τάξη. Το μόνο που καταφέρνε ήταν να κουνάει το κεφάλι της καταφατικά η αρνητικά για να δηλώσει τι ήθελε μόνο όταν της απευθύνονταν ο λόγος. Δε μιλούσε σε συμμαθητές, ούτε φυσικά σε κανέναν δάσκαλο αλλά μπορούσε να παίζει στην αυλή με 2-3 φίλες.

Ξεκινήσαμε συνεδρίες παιγνιοθεραπειας. Αργά αλλά σταθερά , χωρίς καμία πίεση να μιλήσει . Καθώς το παιδί ένιωσε ασφάλεια μετά από 6 συνεδρίες άρχισε να μιλάει ψιθυριστά στο αυτι μου. Με μονολεκτικές απαντήσεις όπως ναι η όχι. Σε κάποια επόμενη συνεδρία μπόρεσα να την πείσω, να με αφήσει να ηχογραφήσω τη φωνή της με το κινητό μου να λέει απλές προτάσεις ψιθυριστά και έπειτα πιο δυνατά . Ακούσαμε την ηχογράφηση ξανά και ξανά και σαν να ένιωσε περηφάνεια και αυτή και εγώ για το μεγάλο κατόρθωμα. Στην επόμενη συνεδρία μας το κορίτσι μίλησε και ζήτησε πάλι να την ηχογραφήσω.

Μετά από ακόμα 12 συνεδρίες το παιδί μετέφερε αρχικα ψυθιριστα αυτά που ήθελε να πει σε μια φίλη του και αργότερα κατάφερε να μιλήσει στο αυτί ενός από τους βοηθούς παράλληλης στήριξης της τάξης. Χωρις πίεση, χωρίς εκρήξεις αυτό συνεχίστηκε και σε άλλα παιδιά της τάξης με τα οποία ένιωθε άνετα ώσπου ο ψίθυρος μετατράπηκε σε καθαρή ομιλία.

Ήταν ένα παιδί πολύ ντροπαλό και μαζεμένο εκ φύσεως. Έτυχε ένα τραυματικό γεγονός για αυτήν , αποφάσισε μέσα της να μην ξαναμιλήσει σε κανέναν. Μέσω της παιγνιοθεραπειας ένιωσε πάλι ασφαλης, προστατευμένη, πήρε αποδοχή, πήρε ενθάρρυνση και πήρε τον χρόνο της να πειραματιστεί με το πώς θα ήταν να ξανακουγοταν η φωνή της στους άλλους.

Την ευχάριστω για την εμπιστοσύνη και την μοναδική εμπειρία που μου χάρισε να δουλέψω μαζί της, τώρα λογικά θα είναι 20 με δικά της παιδιά κάπου στο ανατολικό Λονδίνο.